horoba Hashimoto jest jednym z najczęstszych schorzeń endokrynologicznych, a zarazem najczęstszą przyczyną niedoczynności tarczycy – leży u podłoża 90 proc. jej przypadków. Zapadalność na chorobę wzrasta z wiekiem, a częstość jej występowania szacuje się na 2-5 proc. u osób przed 60. rokiem życia do nawet 15 proc. po 75. roku życia. Chorują głównie kobiety, 4-5-krotnie częściej niż mężczyźni. Jest chorobą autoimmunologiczną, co oznacza, iż wynika z nieprawidłowej reakcji układu odpornościowego skierowanej przeciwko komórkom własnego organizmu, pod wpływem której dochodzi do ich niszczenia i upośledzenia funkcji narządów, w którego skład wchodzą. W wypadku choroby Hashimoto procesem tym dotknięte są komórki tarczycy.

Uważa się, iż w rozwoju choroby Hashimoto w 90 proc. udział mają czynniki genetyczne, stąd nie ma uznanych skutecznych metod zmniejszenia ryzyka zachorowania. Kluczową rolę ma zatem tzw. profilaktyka wtórna, czyli wczesne rozpoznanie choroby w celu uniknięcia zwłoki w rozpoczęciu leczenia i zapobieżenia powikłaniom.

Zachorowanie na chorobę Hashimoto zwiększa możliwość zachorowania na inne schorzenia o podłożu autoimmunologicznym.

Obraz kliniczny

Typowy zespół objawów to przyrost masy ciała, marznięcie, zaparcia, suchość i bladość, a niekiedy żółtawy odcień skóry, łamliwość paznokci, wypadanie włosów – w tym przerzedzenie brwi, ociężałość intelektualna i spowolnienie, apatia, depresja, wolna akcja serca (<60/min), pogorszenie słuchu, chrypka, obrzęki, obfite miesiączki, upośledzona płodność. U części chorych stwierdza się również powiększoną tarczycę w postaci wola, czyli charakterystycznego zgrubienia przedniej części szyi powyżej mostka.