Czasami zdarza się tak, że nasz organizm zwraca się przeciwko nam. Wskutek nieprawidłowego działania układu odpornościowego (immunologicznego) dochodzi do sytuacji, w której komórki mające bronić nas przed obcymi cząstkami (np. wirusami, bakteriami, komórkami nowotworowymi) pojawiającymi się w naszym ciele zaczynają rozpoznawać własne tkanki organizmu jako obce. Organizm zaczyna walczyć sam ze sobą, a efektem tej walki są uszkodzenia różnych tkanek i narządów. Pojawiają się różnorakie dolegliwości, będące objawem choroby autoimmunologicznej, czyli takiej, która wynika z niszczycielskiej działalności układu immunologicznego, skierowanej przeciwko zdrowym komórkom naszego ciała, mylnie rozpoznanym jako obce.

Szacuje się, że choroby autoimmunologiczne dotyczą kilku procent populacji (2-8%). Przeważającą cześć chorych stanowią kobiety. Podaje się, że 75% przypadków chorób
 z kręgu autoagresji dotyczy właśnie przedstawicielek płci żeńskiej. Choroba może rozwinąć się w każdym wieku. Obserwacje pokazują jednak, że schorzenia te rzadziej występują u dzieci, natomiast częstość zachorowań wzrasta z wiekiem. Najczęściej pojawiają się 
u kobiet w wieku rozrodczym. Statystyki amerykańskie (w Polsce brak dokładnych danych) pokazują, że choroby autoimmunologiczne stanowią czwartą najczęstszą przyczynę niepełnosprawności u kobiet oraz znajdują się 
w czołówce przyczyn zgonów kobiet młodych oraz w wieku średnim. Od tej ogólnej zasady istnieją jednak wyjątki. Cukrzyca typu 1 wydaje się równie często dotykać obie płcie, a choroba rozwija się najczęściej w dzieciństwie. Z kolei zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa jest chorobą w przeważającej mierze dotykającą mężczyzn.

Należy pamiętać, że określenie „choroba autoimmunologiczna” odnosi się do bardzo niejednorodnej grupy schorzeń. Określenie to wyjaśnia mechanizm powstawiania choroby, w którym główną rolę odrywa autodestrukcyjne działanie układu odpornościowego. Jednak w zależności od tego, jaki organ zostaje wskutek niej uszkodzony, rozwijają się różne choroby. Zasadniczo choroby autoimmunologiczne, do których zalicza się ponad 100 różnych schorzeń, dzieli się na dwie grupy: ograniczone do konkretnego narządu (tzw. narządowo swoiste), oraz takie, 
w których proces zapalny toczy się w całym organizmie (tzw. układowe). Przykładami chorób narządowo swoistych są: cukrzyca typu I, choroba Hashimoto (niedoczynność tarczycy wywołana limfocytarnym zapalaniem tego narządu), choroba Graves-Basedowa (nadczynność tarczycy), choroba Addisona (niedoczynność nadnerczy), miastenia, pęcherzyca, celiakia oraz wiele innych. Wśród chorób układowych wymienić należy reumatoidalne zapalenie stawów, tocznia trzewnego, twardzinę układową, zapalenia naczyń (ziarniniakowatość Wegenera, chorobę Takayashu, guzkowe zapalenie tętnic) i wiele innych. 
W związku z tym, że w przebiegu choroby autoimmunologicznej może dojść do uszkodzeń różnych narządów pacjenci podlegają opiece lekarzy różnych specjalności – endokrynologów, neurologów, reumatologów czy gastroenterologów.