Kości stanowią rusztowanie dla mięśni, są rezerwuarem wapnia, pierwiastka niezwykle ważnego dla wielu życiowych funkcji, tworzą osłonę dla istotnych organów wewnętrznych. Niestety, nie szanujemy ich, 
a one – podobnie, jak inne nasze narządy – chorują.

Chorobą kości, która przez długi czas nie powoduje dolegliwości bólowych i nie daje innych ostrzegających objawów jest osteoporoza. Jeśli ból się pojawia, to jest on z reguły wynikiem złamania kości, pęknięcia czy odkształcenia. Brak objawów ostrzegawczych stanowi szczególną cechę tej patologii tkanki kostnej, 
a złamanie – zwykle powodowane niewielkim urazem – może być niebezpieczne nawet dla życia. Złamanie to często pierwszy kliniczny objaw choroby.

Kto choruje?

Na osteoporozę zapadają częściej
kobiety po menopauzie, ale starsi
mężczyźni też chorują. Z wiekiem narasta ryzyko upadków i złamań,
co nie musi być powiązane z cho-
robą samych kości. Określenie
ryzyka złamań u poszczególnych osób i zsumowanie czynników takich jak wiek, niska masa ciała, 
palenie papierosów, działanie niektórych leków, obciążeń genetycz-
nych, chorób sprzyjających upadkom i urazom (np. zawroty głowy,
niedowłady) stanowi wyzwanie dla
lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej. Decyzje dotyczące leczenia to już domena specjalistów. 

Prewencja osteoporozy zaczyna się w okresie kiedy kości rosną 
– a więc w dzieciństwie. Istotna jest odpowiednia dieta (podaż wapnia, białka), witaminy, zwłaszcza D i ruch. Aktywność fizyczna, unikanie używek, ekspozycja na światło słoneczne (witamina D powstaje w skórze pod wpływem słońca), własciwa dieta, to także zalecenia dla dorosłych.

Leczenie osteoporozy należy rozpocząć, gdy lekarz rozpozna chorobę kości. Przepisuje wtedy leki, ale sam pacjent powinien eliminować te czynniki ryzyka złamań, które od niego zależą. Nie zmienimy wieku, ale tryb życia – tak. Możemy więcej się ruszać, nie siedzieć przed komputerem, zmienić dietę i przestać palić.

Starzejemy się

Jesteśmy starzejącym się społeczeństwem. Skutkiem tego jest rosnące ryzyko złamań u osób po 60. roku życia, a więc również grono osób wymagających nie tylko codzien-
nej opieki, ale i kosztownego leczenia operacyjnego.

Eliminuj ryzyko

Każdy z nas może istotnie ograniczyć ryzyko rozwoju osteoporozy, a więc także złamań, jeżeli wyeliminuje używki, przede wszystkim alkohol, papierosy oraz ograniczy picie kawy. Ważne również, aby pod kontrolą lekarza uzupełnić niedobory dietetyczne, ograniczyć lub wyeliminować niektóre leki oraz regularnie się gimnastykować.

Różne terapie

Preparaty stosowane 
w leczeniu osteoporozy mają zwykle postać doustną. Mogą być też podawane 
w zastrzykach lub infuzjach. Pojawiają się również produkty nowoczesnych technologii, cząsteczki białek o aktywności hormonów, monoklonalne przeciwciała.

Przestrzegaj zaleceń

„Naprawianie” tkanki kostnej nie jest jednak łatwe, a przede wszystkim, trwa długo. W leczeniu osteoporozy niezwykle ważne jest przyjmowanie leków zgodnie z zaleceniami lekarza. To niezwykle ważne dla powodzenia terapii. Lek stosowany niezgodnie z zaleceniami lekarza jest nieskuteczny.