Choroba Alzheimera to nie wynik „starości”- chociaż zwykle rozwija się po 65. roku życia. Nie jest ona też skutkiem narastania zmian miażdżycowych w naczyniach mózgowych. Chociaż wiele wiemy na jej temat, nie potrafimy opracować strategii jej zapobiegania i leczenia. Opieramy się jedynie na objawach klinicznych.  Diagnoza neuropsychologiczna określa aktualne deficyty
i zasoby chorego.

Leczenie

Dysponujemy lekami, które działają na objawy, ale ich wpływ na chorobę jest niewielki. Są to leki zwiększające przekaźnictwo w układzie cholinergicznym, czyli tam, gdzie odbywa się zarządzanie uwagą, tworzenie śladów pamięciowych i ich odtwarzanie. Podajemy leki regulujące pracę układu glutaminergicznego, który jest ważny dla procesów uczenia się i zapamiętywania. Leki spowalniają proces chorobowy na ok. 2 lata, ale nie odwracają procesu zwyrodnieniowego.

Oblicza choroby

Chorobę Alzheimera można rozpatrywać w wielu wymiarach.

Wymiar osobisty – opiekun cierpi z powodu choroby bliskiej osoby, bo ma z nią coraz gorszy kontakt. Trudności stwarza zachowanie chorego, którego nie można przewidzieć. Bliski staje się innym człowiekiem 
o nowej, często trudnej osobowości i wymaga stałej opieki.

Wymiar ekonomiczny – rośnie liczba ludzi wymagających opieki lekarsko-pielęgniarskiej. Rośnie też liczba opiekunów, którzy zajmują się pacjentem w domu, co odbija się na ich zdrowiu fizycznym i psychicznym.

Wymiar społeczny – opiekun ma coraz gorsze relacje z własną rodziną, trudności w pracy. Większość czasu zajmuje mu opieka nad chorym.

Narastające objawy

Choroba może trwać od 2 do 12 lat, 
a jej przebieg jest indywidualny. 
Najpierw pojawiają się zaburzenia mowy: trudności w nazywaniu przedmiotów i tworzeniu nowych pojęć, potem pamięci. Zmniejsza się wiedza o otaczającym świecie, następuje pogorszenie koncentracji uwagi, myślenia, planowania, komunikowania się. Chory dostrzegając swoje deficyty, izoluje się od ludzi i środowiska, tego powodu bywa depresyjny, staje się drażliwy.

Rodzina zauważa, że bliski gubi różne rzeczy, kładzie je w dziwnych miejscach, zapomina słów, nazwisk. W rozmowie gubi wątek i już nie potrafi jej kontynuować. Gubi się na ulicy, nie trafia do domu, bo „wszystkie są do siebie podobne”. Takie objawy wymagają specjalistycznej diagnozy lekarskiej i psychologicznej.

Potrzeba wsparcia

Opiekun chorego potrzebuje merytorycznej i emocjonalnej pomocy psychologa. W naszym Oddziale prowadzona jest psychoedukacja, polegająca nie tylko omówieniu choroby, ale także roli i zadań jakie ma opiekun. W kontakcie z rodziną zwracamy uwagę na działanie leków, ale też na działania opiekunów. 
Tematem spotkań są także emocje doświadczane przez opiekuna takie jak stres, poczucie krzywdy, bezsilności, które im towarzyszą. Opiekunowie mogą też wymienić się swoimi doświadczeniami.

„Chciałybyśmy serdecznie podziękować firmie Unia S.P za możliwość zrealizowania zeszytów ćwiczeń funkcji poznawczych.”

 

 

Lek. med. Krystyna Łudzik – KmIecik
Specjalista internista, specjalista
psychiatra, specjalista chorób zakaźnych,
Ordynator Oddziału Psychogeriatryczne-
go Szpitala im. J. Babińskiego w Krakowie,
prowadzi gabinet prywatny

Mgr Izabela Mendzelewska
Psycholog, psychoterapeuta, pracuje
na Oddziale Psychogeriatrycznym
im. Dr. J. Babińskiego w Krakowie,
prowadzi gabinet prywatny