W Polsce na to schorzenie choruje ok. 60 tys. osób, a co roku notuje się  4-8 tys. świeżych zachorowań. Nieco częściej chorują mężczyźni, a wiek zachorowania zawiera się w przedziale pomiędzy 20-80 r.ż. (średnio 58 lat) .

Złożoność objawów

Do klasycznych osiowych objawów Choroby Parkinsona zaliczamy: drżenie spoczynkowe, spowolnienie ruchowe, oraz zwiększone plastycznie napięcie mięśniowe. Wśród innych objawów ruchowych Choroby Parkinsona wymienia się mikrografię, utratę współruchów podczas chodu, zaburzenia odruchów postawnych prowadzące do utraty równowagi i upadków, pogorszenie mimiki – „twarz pokerzysty”, rzadkie mruganie, znieruchomiałe spojrzenie, zaburzenia mowy – mowa ściszona, monotonna, niewyraźna oraz zaburzenia połykania. Aktualnie proces diagnostyki Choroby Parkinsona obejmuje już najwcześniejszy okres choroby, kiedy pojawiają się pierwsze objawy kliniczne. Wczesnej diagnostyce służą testy genetyczne, badania neuroobrazuące w tym emisyjna tomografia komputerowa pojedynczego fotonu i pozytronowa tomografia emisyjna, ale także badanie węchu, badania neuropsychologiczne i ultrasonografia przezczaszkowa.

Terapia szyta na miarę

Aktualnie stosowane leczenie 
w Chorobie Parkinsona zogniskowane jest na złagodzeniu objawów choroby, opóżnieniu pojawienia się objawów niepożądanych związanych z terapią lewodopą oraz na działaniu neuroprotekcyjnym. Pomimo wielu lat obserwacji nie ma jednolitego sposobu rozpoczynania i dalszego prowadzenia terapii chorych z Chorobą Parkinsona. Leczenie musi być dopasowane do danego pacjenta, bardzo zindywidualizowane, zależne od wieku i aktualnego stanu zdrowia. W leczeniu Choroby Parkinsona stosujemy farmakoterapię, postępowanie niefarmakologiczne oraz coraz częściej interwencje chirurgiczne. Postępowanie farmakologiczne ma charakter objawowy i polega głównie na stosowaniu leków o działaniu dopaminergicznym w celu uzupełnienia niedoborów dopaminy, który to niedobór jest przyczyną objawów klinicznych choroby. Jednakże najwcześniejszy okres rozwoju choroby to także najlepszy okres do zastosowania postępowania zatrzymującego lub zwalniającego proces neurodegeneracji. Poszukiwania leku neuroprotekcyjnego są więc kluczowe dla wczesnej terapii Choroby Parkinsona. Postępowanie niefarmakologiczne w Chorobie Parkinsona obejmuje edukację pacjentów, zapewnienie pomocy psychologicznej i społecznej pacjentom i ich rodzinom, zwłaszcza dzięki działaniom grup wsparcia oraz. Poznanie, zrozumienie i zaakceptowanie zmienionej rzeczywistości pozwala na przystosowanie się do nowej sytuacji zdrowotnej i społecznej uwarunkowanej chorobą i ograniczenie negatywnych emocji. Rehabilitacja indywidualna i grupowa pomaga w tym procesie umożliwiając prawidłowe funkcjonowanie z chorobą w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym. 

Rehabilitacja – kluczowy krok terapii

Zapewnienie pacjentom właściwej rehabilitacji ruchowej pozwala jak najdłuższe utrzymywanie sprawności, zapobiega upośledzeniu w poruszaniu się i wpływa na poprawę nastroju. Ćwiczenia ruchowe wzmacniają mięśnie, układ kostny, korzystnie wpływają na układ krążenia i oddechowy. Umożliwiają utrzymanie jak najdłużej samodzielności i niezależności od otoczenia.