Dla 75 proc. naszego społeczeństwa choroba psychiczna jest problemem wstydliwym i należy ją ukrywać przed otoczeniem. Dlaczego tak się dzieje? Ponieważ wciąż zbyt mało wiemy na temat chorób psychicznych i ludzi nimi dotkniętych lub obraz ten jest zniekształcony. A czym mniej wiemy, tym większy narasta w nas lęk przed innością. Lęk ten natomiast wywołuje agresję skierowaną głównie przeciwko obiektowi, którego się boimy.

Z drugiej strony stygmatyzacja i etykietowanie osób dotkniętych zaburzeniami psychicznymi, w tym osób cierpiących na depresję, wywołuje niechęć do leczenia, opór przed wizytą u lekarza psychiatry i jego profesjonalną pomocą. A kiedy już padnie diagnoza wykluczenie społeczne i marginalizacja, choćby nawet hipotetyczne, zwiększają stres będący często induktorem choroby.

Sposób w jaki postrzegamy chorych psychicznie zależy od wielu czynników m.in.: wykształcenia, częstości kontaktów z osobami chorymi, wiedzy na temat chorób psychicznych, własnych doświadczeń w tym zakresie, uwarunkowań kulturowych czy wyznawanego systemu wartości.

Edukacja społeczna to klucz do modyfikacji postaw, do zmiany stereotypów, do pogodzenia się z faktem, że osoby chore psychiczne są wśród nas, ale dzięki podjętemu leczeniu nie wypadają ze swoich ról – zawodowych, rodzinnych czy społecznych.

Próby zmierzające do zmniejszenia stygmatyzacji osób chorujących psychicznie to ogromny wysiłek, podejmowany m.in. przez organizacje pozarządowe takie jak Stowarzyszenie AKTYWNIE PRZECIWKO DEPRESJI, który wciąż nie przynosi zadowalających rezultatów. Dlatego też niezwykle cenne są wszelkie inicjatywy zmierzające do zmniejszenia negatywnych przekonań i społecznego lęku przed chorymi psychicznie, a co najważniejsze - próby skłonienia mediów do ograniczenia negatywnych stereotypów w wypowiedziach dotyczących takich osób. Wciąż bowiem brakuje w mediach rzetelnych przekazów – bez wzbudzania niezdrowej sensacji czy utrwalania stereotypów – na temat chorób psychicznych. Należy pisać, pokazywać, mówić o depresji ale w sposób szalenie wyważony, delikatny i profesjonalny.

Stowarzyszenie AKTYWNIE PRZECIWKO DEPRESJI od chwili powstania w 2003 roku co roku 23 lutego przeprowadza ogólnopolskie akcje społeczne z okazji Ogólnopolskiego Dnia Walki z Depresją, organizuje Koncerty Pogodne oraz patronuje wszelkim działaniom zwracającym uwagę na problem depresji, a także wydaje  i rozdystrybuowuje różnego rodzaju materiały edukacyjne – dotychczas wyprodukowaliśmy łącznie już ponad 380 tysięcy broszur i materiałów edukacyjnych dla pacjentów.

Ich najważniejszym przekazem jest informacja, że depresja jest taką samą chorobą, jak każda inna i może spotkać każdego z nas lub naszych bliskich, bez względu na wiek, wykształcenie, status społeczny czy materialny na każdym etapie naszego życia.

Stowarzyszenie wciąż nie traci nadziei, że może dzięki tej akcji społeczeństwo spróbuje zmienić perspektywę i spojrzeć na chorych na depresję, jak na ludzi nie różniących się od innych ponieważ osoby chorujące na depresję to nie jest jakaś anonimowych grupa osób żyjących gdzieś w odosobnieniu. Można je spotkać na co dzień, bo biorąc leki normalnie funkcjonują w swoich rolach – społecznych, zawodowych czy rodzinnych.

Warto też mieć na uwadze fakt, że być może jutro za tydzień, za rok zachoruje ktoś z naszych bliskich - może syn, córka, brat, matka, przyjaciel?... I jeśli w odpowiednim czasie nie zwróci się o pomoc do specjalisty, nie podejmie leczenia choroba może się skończyć tragicznie. Bo należy pamiętać, że w kontekście samobójstwa, które bywa konsekwencją depresji – depresja jest chorobą śmiertelną...

OBJAWY DEPRESJI

  • EMOCJE: smutek, lęk, poczucie winy, złość, huśtawka nastrojów, uczucie beznadziejności i bezsilności, drażliwość, irytacja.
  • MYŚLI: niska samocena, pogorszenie pamięci i koncentracji, niezdecydowanie, poczucie zagubienia, myśli o śmierci, myśli samobójcze.
  • ZACHOWANIE: płacz, wycofanie, zaniedbywanie obowiązków, zmiany w wyglądzie zewnętrznym, spowolnienie, trudności w podejmowaniu decyzji, utrata motywacji.
  • CIAŁO: chroniczne zmęczenie, brak energii, bezsenność lub nadmierna senność, spadek lub wzrost masy ciała, uzależnienia, nieuzasadnione bóle i dolegliwości somatyczne.