Reakcje na diagnozę choroby mogą być bardzo różne – od szoku, wyparcia, do powolnej akceptacji. Biorąc jednak pod uwagę różnorodną dynamikę choroby, należy pamiętać, że raz wypracowane zachowania adaptacyjne nie muszą zadziałać na każdym etapie rozwoju choroby. Każda rodzina ma swoje sposoby reagowania na sytuacje trudne. Są rodziny, które otaczając opieką osobę chorą nie zauważają, że przywłaszczają sobie prawo do decydowania o jej życiu i jeszcze bardziej pogłębiają w niej poczucie niepełnosprawności. Inne troszczą się o chorego i mobilizują go do aktywnego życia. Są też rodziny, które zdając sobie sprawę, że nie radzą sobie z problemem choroby, aktywnie szukają pomocy, np. u psychologa.

Mądre wsparcie to ogromna pomoc dla osoby chorej i większe prawdopodobieństwo zdrowego funkcjonowania osób wspierających. Dlatego też tak ważne jest bieżące monitorowanie stanu fizycznego i psychicznego osoby chorej i osób jej bliskich. Wcześniejsze wykrycie problemów natury psychicznej (m in. depresji, lęku) są na równi ważne, jak objawy fizyczne.