Wiele z objawów pojawiających się u dzieci jest często niedostrzeganych, nierozumianych lub błędnie interpretowanych. Może to doprowadzić do bardzo poważnych konsekwencji związanych z podejmowaniem prób samobójczych, niestety czasem skutecznych. W Polsce w ubiegłym roku aż 638 dzieci podjęło próbę samobójczą (dane KGP), a 177 (dane ze strony kampanii „twarze depresji”) odebrało sobie życie. Szacuje się, że występowanie szeroko rozumianych zaburzeń depresyjnych obejmuje od 27% do 54% młodych ludzi, co statystycznie oznacza, iż dotyczy co trzeciego nastolatka.

Trudno jest jednoznacznie określić przyczyny związane z pojawieniem się objawów depresji. Współczesny świat stawia nam coraz trudniejsze wymagania. Chęć im sprostania, presja czasu powoduje poczucie emocjonalnego oddalenia oraz brak wzajemnego zrozumienia. Przyczyną mogą być także występujące czynniki genetyczne czy biochemiczne oraz psychologiczne, powstałe w skutek oddziaływań w środowisku zewnętrznym, rodzinnym czy rówieśniczym.

U dzieci w wieku szkolnym najczęstszym objawem są dolegliwości somatyczne, pojawiające się bóle brzucha, głowy, a także trudności szkolne. Reakcje depresyjne mogą się także pojawić u małych dzieci, a nawet niemowląt, często w sytuacji poczucia opuszczenia, choroby lub śmierci rodzica. Wówczas po fazie buntu niemowlę lub małe dziecko staje się  apatyczne, zrezygnowane, pozornie tylko pogodzone z sytuacją.

Szczególnie trudny jest okres dojrzewania, kiedy wraz ze zmianami fizjologicznymi dochodzi do konfrontacji młodego człowieka z rzeczywistością, konfliktami oraz wyborami związanymi z podejmowaniem dorosłego życia. Wówczas występuje najwięcej prób samobójczych. Temu okresowi towarzyszy lęk, obawa czy sprostam wymaganiom, czy podejmę właściwe decyzje, także dotyczące wyboru studiów, zawodu. Wówczas przy nadmiernym niepokoju wchodzenie w świat dorosłych może wiązać się poczuciem chęci wycofania czy myślami rezygnacyjnymi.

W przypadku pojawienia się niepokojących objawów najlepiej jest niezwłocznie skorzystać z porady specjalisty, który określi zakres trudności i zaleci właściwe leczenie. Najważniejszym jednak aspektem dla prawidłowego funkcjonowania psychiki dziecka jest budowanie od najwcześniejszych lat poczucia bezpieczeństwa oraz emocjonalnej bliskości. Warto także poznać, a przede wszystkim zrozumieć oczekiwania i pragnienia dziecka, nastolatka. Nie chodzi o to, żeby je zawsze zaspokajać, bo przecież wszystkich się nie da, także w życiu dorosłym, ale to co wydaje się istotne, to aby je rozumieć, rozmawiać o nich.