Starzenie oznacza zmiany w organizmie powstające wraz z upływem czasu, takie które zwiększają ryzyko powstawania chorób. Występują one u wszystkich. Ich tempo jest indywidualne, co podkreśla możliwość podejmowania działań spowolniających proces starzenia, takich jak: trening poznawczy, zwiększenie aktywności fizycznej, czy modyfikacja diety. Ważne jest, aby zdać sobie sprawę, że proces starzenia rozpoczyna się już pomiędzy 30. i 40. rokiem życia.

Oddziaływanie procesu starzenia na organizm jest w krótkim czasie niezauważalne, jednak wpływa na codzienne funkcjonowanie ok. 60-65. roku życia. Nawet dyskretne zmiany w układzie ruchu powodują, że np. tempo poruszania jest wolniejsze, a to zwiększa ryzyko upadków. Podobnych przykładów jest wiele: zmiany w układzie krążenia zwiększają ryzyko wystąpienia nadciśnienia tętniczego, czy niewydolności serca, w układzie oddechowym - przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w obrębie kości - osteoporozy, a zmniejszenie wrażliwości tkanek na insulinę - cukrzycy typu II. Ponieważ starzenie dotyczy wszystkich tkanek i narządów, typowa dla geriatrii jest wielochorobowość. Jej konsekwencją jest stosowanie znacznej liczby leków, a więc wielolekowość. Wielochorobowość i wielolekowość tworzą błędne koło: im więcej chorób, tym pacjent leczony jest przez większą liczbę specjalistów, a więc pobiera więcej leków, a kolejne leki, w związku z działaniami ubocznymi i interakcjami, zwiększają liczbę problemów klinicznych. Chorzy z wielolekowością są zawsze wyzwaniem dla lekarza, gdyż zlecanie u nich kolejnych leków wymaga zawsze zdecydowania, czy ewentualne zyski z leczenia przewyższają powstające zagrożenia wynikające z potencjalnych interakcji (lek-lek, ale i lek-choroba: pewne leki nie powinny byś stosowane w konkretnych sytuacjach klinicznych, gdyż mogą nasilać lub nawet wywoływać dodatkowe objawy).

Według niektórych badań, nawet co czwarty problem medyczny w grupie wiekowej 65+ jest związany z lekami (tzw. jatrogenny zespół geriatryczny). Leki mogą nasilać lub nawet wywoływać nietrzymanie moczu, czy pogorszać zapamiętywanie i orientację. Jatrogenny zespół geriatryczny należy do tzw. wielkich zespołów geriatrycznych, czyli problemów niosących ze sobą znaczne ryzyko niesprawności. Inne zespoły to upadki i zaburzenia mobilności, nietrzymanie moczu i stolca, depresja i otępienie, zaburzenia wzroku i słuchu, ale także sarkopenia, czy niedożywienie. Typowym dla geriatrii zagadnieniem jest też zespół kruchości, oznaczający stan pacjenta, w którym nawet błahy z pozoru problem, może wywołać znaczną niesprawność.

W związku z kompleksowością, a także tworzeniem przez wspomniane powyżej zespoły ciągów przyczynowo-skutkowych ocena pacjenta w geriatrii musi być holistyczna i obejmuje tzw. całościową ocenę geriatryczną (COG). Najlepiej, żeby była wykonywana przez zespół profesjonalistów (lekarz, pielęgniarka, fizjoterapeuta, psycholog). COG to zestaw narzędzi służących do przesiewowej analizy chorych dzięki, któremu definiuje się istniejące problemy i możliwe jest stworzenie optymalnego planu działania indywidualnego dla każdego pacjenta. Analiza musi obejmować, poza wspomnianą już rewizją leków, co najmniej ocenę funkcji poznawczych, nastroju, ryzyka upadków i niedożywienia. Zdiagnozowanie, któregoś z zespołów daje możliwość wdrożenia procedur pozwalających na odpowiedź na pytanie o ich przyczynę, co jest niezbędne dla podjęcia leczenia przyczynowego, a nie tylko walki z objawami. Kluczowe przy tym jest rozumienie, że wiele obserwowanych u chorych po 65. roku życia problemów jest odwracalnych, i że sam wiek, nawet bardzo zaawansowany, nie tłumaczy żadnych objawów.