ykracza on poza podstawowe terapie takie jak chirurgia, chemioterapia czy radioterapia. Obecnie, aby skutecznie, kompleksowo leczyć pacjenta onkologicznego, konieczne jest interdyscyplinarne podejście do pacjenta, z zastosowaniem terapii wspomagających. Dzięki postępowi w medycynie, coraz więcej osób żyje długo pomimo doświadczenia choroby nowotworowej. Są to zarówno ozdrowieńcy, jak i pacjenci, pozostający nadal w terapii. W Wielkiej Brytanii żyje 170 tys. pacjentów, u których wykryto chorobę w latach 70. i 80. XX w. (raport Macmillan Cancer Support). W Stanach Zjednoczonych liczba osób żyjących z chorobą nowotworową zwiększyła się do 15 mln (raport Amerykańskiego Towarzystwa Onkologii Klinicznej - ASCO).  Także w Polsce u pacjentów onkologicznych odnotowuje się wydłużenie średniego czasu przeżycia. Chorzy na nowotwory zmagają się zarówno z problemami związanymi z samą chorobą nowotworową, jak i działaniami niepożądanymi terapii onkologicznych, odległymi skutkami leczenia przeciwnowotworowego. Trudności te mają wpływ na komfort ich życia zarówno w sferze fizycznej, psychicznej jak i na funkcjonowanie w życiu społecznym.

Poprawa jakości życia pacjenta

Wyzwaniem dla lekarzy prowadzących jest zaopiekowanie się pacjentem, także w kwestii działań niepożądanych i ubocznych terapii, poczynając od informacji o możliwości ich wystąpienia, przez metody zapobiegania i niwelowania ich skutków, po pokierowanie do właściwych specjalistów np. dermatologa czy kardiologa. Jest to niezmiernie istotna kwestia dla pacjentów, ponieważ pozwala uniknąć przerwania terapii – a więc walki z rakiem. Bywa jednak, że lekarze czują się bezradni wobec skutków ubocznych danej terapii, nie zasięgają opinii innych specjalistów i rezygnują z jej kontynuowania. Dzieje się to często w przypadku terapii celowanych, które mają inna specyfikę działań niepożądanych od terapii systemowych.

Działania niepożądane

Wiedza pacjentów o działaniach niepożądanych ogranicza się u większości osób do informacji o wypadaniu włosów, mdłościach i wymiotach. Coraz więcej chorych zna także problem niedożywienia w chorobie onkologicznej, występowania niedokrwistości, spadku poziomu elektrolitów. Zdarza się, że jednak chore na raka piersi kobiety są zdziwione, gdy ich terapia zostaje przerwana z powodu kardiotoksyczności. Pacjenci nie widzą też związku swojego złego samopoczucia, czy wręcz objawów depresji, z podjętym leczeniem. Nie kojarzą zmian dermatologicznych czy objawów neurologicznych z przyjmowaniem innowacyjnych leków. Chorzy, którym usuwane są węzły limfatyczne nie są często świadomi tego, że zabieg ten może skutkować wystąpieniem obrzęku limfatycznego, a osoby poddawane radioterapii – o występowaniu odległych skutków ubocznych napromieniania w postaci chorób skóry czy nawet w starszym wieku białaczki. Rzadko informuje się też pacjentów o wpływie terapii na ich życie seksualne i płodność. Chorzy cierpią również z powodu bólu, często towarzyszącego chorobie nowotworowej, a także przerzutów do kości.

Wszystkie te objawy chorób onkologicznych i działania niepożądane terapii można znacznie złagodzić lub nawet wyeliminować, co wymaga współpracy specjalistów różnych dziedzin medycyny. Mogą oni zaproponować leczenie wspomagające terapię onkologiczną i poprawiające jakość życia pacjentów. Do grona tych specjalistów można zaliczyć m.in.: fizjoterapeutę, psychoonkologa, psychiatrę, seksuologa, dermatologa, kardiologa, neurologa, dietetyka klinicznego, lekarza opieki paliatywnej.