Już wiemy, że ruch zapobiega wielu schorzeniom. Między innymi chorobom układu krążenia, chorobom metabolicznym, a nawet nowotworom. Ale to nie wszystkie plusy. Jakie jeszcze korzyści daje nam aktywność? Współcześnie zwiększenie aktywności fizycznej jest obok stosowania leków nieodłącznym elementem nie tylko zapobiegania, ale również leczenia chorób układu krążenia, oddechowego i zaburzeń metabolicznych, takich jak: otyłość, cukrzyca czy zespół metaboliczny.

Odpowiednio zaplanowana, dostosowana do indywidualnych możliwości pacjenta aktywność fizyczna:

– zwiększa wydolność i reguluje pracę układu krążeniowo-oddechowego,

– zwiększa ilość spalanych kalorii, przez co: normuje poziom glukozy we krwi i utrzymuje należną masę ciała,

– reguluje wydzielanie hormonów,

– poprawia kondycję mięśni, wzmacnia ich siłę i napięcie,

– działa przeciwzapalnie,

– poprawia sen, nastrój, jakość życia (korzystny efekt psychologiczny),

– przeciwdziała lub opóźnia wystąpienie zaburzeń koordynacji ruchów, równowagi, zmniejszając przez to ryzyko upadków.

W czasie regularnego wysiłku fizycznego krew jest aktywnie przepompowywana do serca. Zwiększa to sprawność skurczową i rozkurczową serca jako pompy, dochodzi do zmniejszenia napięcia i poprawy przepływu w naczyniach krwionośnych, co reguluje ciśnienie tętnicze. Częstość akcji serca zmniejsza się, dzięki czemu serce pracuje bardziej „ekonomicznie” i jest odporniejsze na arytmię. Ma to ogromne znaczenie w treningu, który jest podstawą rehabilitacji pacjentów po zawałach i operacjach serca, ponieważ zmniejsza ryzyko niedokrwienia mięśnia sercowego podczas obciążeń występujących w życiu codziennym.

Najkorzystniejszym rodzajem aktywności fizycznej jest tzw. wysiłek tlenowy, czyli taki, podczas którego nie dochodzi do tzw. „zatykania”. Podczas takiego wysiłku powinniśmy móc rozmawiać, zagwizdać lub coś zanucić. Przykłady takiej aktywności to np. zwykły marsz, nordic walking, bieg, jazda na rowerze, pływanie.

Kolejnym zalecanym rodzajem wysiłku fizycznego są ćwiczenia z ciężarkami, tzw. oporowe. Ćwiczenia powinny być uzupełniane rozciąganiem.

Najważniejsza jest regularność. Aktywność fizyczną powinno się uprawiać najlepiej codziennie lub co najmniej przez większą część dni w tygodniu. Dziennie zaleca się od 30 do 60 minut wysiłku fizycznego o umiarkowanej intensywności, w jednej lub kilku sesjach, przy czym sesje nie powinny być krótsze niż 15 minut.

Bardzo ważne jest, aby nasza aktywność była bezpieczna! Ponieważ ruch traktujemy jak lek, przy aktywności fizycznej, podobnie jak w przypadku zaleceń farmakologicznych, należy zwrócić uwagę na wskazania, przeciwskazania oraz wziąć pod uwagę działania niepożądane. Dla każdego istnieje inny poziom intensywności wysiłku. Dla osób, które chcą ćwiczyć i ruszać się bardziej dynamicznie z większymi obciążeniami zalecamy poddanie się badaniom oceniającym indywidualną wydolność pod kontrolą lekarza (tzw. test wysiłkowy). Takie badania, czasem uzupełnione nawet o bardziej szczegółowe, takie jak echokardiografia, powinno się zalecić osobom starszym, leczonym z powodu schorzenia układu krążenia lub podejrzewających u siebie taką możliwość.

Pomimo tego, że w dalszym ciągu zbyt mała ilość osób jest przekonana do regularnej aktywności fizycznej, kampanie społeczne i zdrowa „moda” powodują, że wokół widzimy coraz więcej osób żyjących aktywnie.