To schorzenie, które może dotknąć niemal każdego. Na zakażenie dolnych dróg moczowych narażone są kobiety, szczególnie te utrzymujące regularne stosunki płciowe, ale też występuje ono w połączeniu z wysiłkowym nietrzymaniem moczu. Problem dotyka też mężczyzn, zwłaszcza tych w wieku 50 plus, bo w ich przypadku w tym momencie życia pojawia się problem łagodnego rozrostu gruczołu krokowego utrudniający odpływ moczu z pęcherza. Szczególną grupę ryzyka stanowią także osoby leczone chemioterapią lub radioterapią z powodu chorób nowotworowych oraz pacjenci leczeni na cukrzycę.

W diagnostyce, specjaliści zmagają się w dwoma głównymi typami zakażeń. U chorych wymagających cewnikowania często dochodzi do zakażenia florą grzybiczną dróg moczowych. Druga grupa pacjentów cierpi z powodu bakterii E coli. Zwłaszcza u kobiet, które budowa anatomiczna czyni bardziej podatnymi na taki infekcje, wystarczy np. nieprzestrzeganie zasad higieny, aby odczuwać dolegliwości związane z zapaleniem dolnych dróg moczowych.

Zgodnie z definicją zakażenie układu moczowego to stan, w którym bakterie, grzyby, wirusy, lub inne patogeny występują w drogach moczowych powyżej zwieracza cewki moczowej. 

Warto podkreślić, że rozróżniamy dwa główne stany związane z zapaleniem dróg moczowych – zapalenie górnych i dolnych dróg moczowych. Objawy wspólne dla obydwu to przed wszystkim ból i pieczenie w cewce moczowej podczas oddawania moczu,  parcie i potrzeba oddania moczu często w małych ilościach oraz oddawanie moczu w nocy. Zgłaszane dolegliwości bólowe w okolicy nadłonowej i krocza są najczęściej sygnalizują zapalenie dolnych dróg moczowych np. pęcherza moczowego,  gruczołu krokowego lub cewki moczowej. Z kolei,  ból  w okolicy lędźwiowej jest charakterystyczny dla stanów zapalnych górnych dróg moczowych np. miedniczki nerkowej i nerki. Rozróżniamy też różne stopnie zaawansowania zakażenia układu moczowego. Zależą one od stopnia rozwoju miejscowego i ogólnoustrojowego. Niepowikłane zakażenie układu moczowego obejmujące pęcherz moczowy manifestuje się dolegliwościami miejscowymi takimi jak: tkliwość za spojeniem łonowym, bolesne parcia, częstomocz. W diagnostyce choroby niezbędne jest wykonanie badania ogólnego i posiewu z moczu. W tych przypadkach po konsultacji z lekarzem stosujemy leczenie uroseptykiem trwające od 7 do 8 dni.

Niepowikłane zakażenie układu moczowego zlokalizowane na poziomie nerek obejmuje miedniczkę nerkową i kielichy. Typowe jego objawy to bóle w okolicy lędźwiowej, stany gorączkowe, nudności, wymioty. Okolica lędźwiowa przy ucisku i wstrząsaniu jest bolesna.

Objawów zapalenia zarówno dolnych jak i górnych dróg moczowych nie wolno lekceważyć. Nieleczone, prowadzą do powikłań, którym towarzyszą stany gorączkowe, dreszcze a nawet niewydolność krążenia u części chorych. W celu właściwego zdiagnozowania niezbędne jest wykonanie badań dodatkowych takich jak: badanie ogólne, posiew z moczu, pobranie posiewu z krwi na szczycie gorączki, USG nerek i narządów jamy brzusznej, urografii, tomografii komputerowej jamy brzusznej.

Problem zakażenia układu moczowego może dotyczyć niebyt nasilonej przemijającej infekcji u sprawnego prawidłowo rozwiniętego człowieka, u którego po krótkotrwałym leczeniu można uzyskać pełne wyleczenie. Ale warto wiedzieć, że przewlekłe zakażenia układu moczowego w konsekwencji może prowadzić do trwałego uszkodzenia, a co za tym idzie niewydolności nerek, dlatego nie wolno bagatelizować żadnych jego objawów.