Szacowany czas czytania: 4 minuty
Zaledwie 20 minut dziennie – tyle czasu na leczenie cukrzycy poświęcają pacjenci korzystający z hybrydowych pomp insulinowych. To wystarczy, by znacznie ograniczyć ryzyko hipoglikemii i powikłań mikronaczyniowych. Nowoczesne systemy dobrze sprawdzają się u starszych pacjentów, jednak w cukrzycy typu 1 są refundowane tylko do 26. roku życia.
Prof. dr hab. n. med. Tomasz Klupa
Kierownik Katedry Chorób Metabolicznych i Ośrodka Zaawansowanych Technologii Diabetologicznych Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie
Dlaczego automatyczne systemy podawania insuliny mogą poprawić bezpieczeństwo leczenia?
Systemy te powinniśmy nazywać hybrydowymi, ponieważ wymagają minimalnego udziału pacjenta. Wiele istotnych funkcji odbywa się jednak automatycznie – kiedyś były to decyzje podejmowane wyłącznie przez chorego.
Przykładowo: gdy poziom cukru zaczyna spadać, pompa automatycznie zmniejsza tempo podawania insuliny lub całkowicie je wstrzymuje. Z kolei przy wysokiej glikemii zwiększa podaż insuliny, a w pewnych sytuacjach podaje dodatkową dawkę. Dzięki temu pacjent nie musi przez całą dobę koncentrować się na leczeniu cukrzycy.
Na ile automatyzacja terapii odciąża pacjentów w codziennym zarządzaniu cukrzycą?
Ocenia się, że pacjent leczony za pomocą wielokrotnych wstrzyknięć insuliny w ciągu doby poświęca na leczenie cukrzycy około dwóch godzin dziennie. Składa się na to analiza wyników, przewidywanie wpływu codziennych sytuacji życiowych takich jak sen, spacer czy posiłki na poziom glikemii oraz decyzje dotyczące modyfikacji dawki insuliny, by uniknąć ciężkich niedocukrzeń.
W przypadku systemów automatycznych czas bezpośrednio spędzony przez pacjenta na leczeniu cukrzycy ogranicza się do zaledwie 20 minut. To nie tylko odciążenie czasowe, ale przede wszystkim mentalne.
Czy hybrydowe pompy insulinowe zmniejszają ryzyko hipoglikemii u starszych chorych?
Tak. W przeprowadzonym przez nas wysokiej jakości badaniu klinicznym sprawdzaliśmy, czy starsi pacjenci mogą być beneficjentami tej technologii. Okazało się, że osiągają nawet lepsze efekty niż osoby młodsze. Uzyskują poziomy glikemii bliższe fizjologicznym i bardzo skutecznie chronią się przed niedocukrzeniami, wykorzystując te urządzenia w sposób optymalny.
Pacjenci o proaktywnym podejściu do leczenia (a wiele starszych osób zalicza się do tej grupy) dzięki pompom hybrydowym mogą osiągać taki poziom kontroli cukrzycy, o jakim kiedyś mogliśmy tylko pomarzyć: zbliżony do tego u osób zdrowych.
Pompy hybrydowe pozwalają osiągnąć taki poziom wyrównania metabolicznego, który chroni przed powikłaniami mikronaczyniowymi. Dzieje się tak nawet u tych pacjentów, którzy z różnych powodów nie są w stanie w pełni wykorzystać możliwości tego urządzenia. Gdybyśmy wdrażali hybrydowe pompy insulinowe na szeroką skalę – również u chorych w trzeciej, czwartej czy piątej dekadzie życia – to przyszli lekarze uczyliby się o mikronaczyniowych powikłaniach cukrzycy wyłącznie z podręczników historii medycyny.
Jaką rolę odgrywa refundacja pomp insulinowych dla starzejącej się populacji chorych na cukrzycę typu 1?
Większość pomp zamawianych w ramach przetargów refundacyjnych to pompy hybrydowe najnowszych generacji. Niestety refundacja obejmuje tylko osoby do 26. roku życia, co z klinicznego punktu widzenia jest zupełnie nieuzasadnione.
Rodzi to olbrzymią frustrację u naszych pacjentów. Osoby, u których to leczenie się sprawdziło w młodszym wieku, nie mogą go kontynuować po przekroczeniu limitu. Ci, którzy zachorują później, nie mogą nawet tej terapii rozpocząć, mimo że poprawiłaby ich jakość życia i ograniczyła ryzyko powikłań typowych dla cukrzycy.
